Μαράζι.

Έβγαλα έξω την καρδιά μου να την εξετάσω
και ήτανε μαύρη
και με πόνεσε το θέαμα.

Την άφησα.

Ίσως σαπίσει.

Ίσως απλώς να ξεραθεί,
σαν τα παλιά λουλούδια.

Μα δεν τη θέλω ούτε για ενθύμιο...

Έτσι κι αλλιώς πότε μου δεν την άκουσα.

Πράγματι.

Έβγαλα έξω την ψυχή μου και ήταν νεκρή.

Μα όταν κοιτάω στον καθρέφτη μου,  είμαι εκεί.

Τι μου συμβαίνει;

Oxygen.

Take your easy ways away from me.
I do not need you.
I used to feed you.
But I'm done.

This house is no longer yours, fear.
Odorless reactive gas.
The angels now I can hear.

Leave me alone,
fear fear fear.

Last warning,
and the morning's near.

I'm mourning,
fear, for your death.

Last kiss,
your end is here.

"Allegories are, in the realm of thoughts, what ruins are in the realm of things." Benjamin, Walter.

Πες μου πώς.

Πες μου...γιατι σου αρέσει να θυμάσαι;

Μήπως δε γνώρισες ποτέ την μοναξιά;

Και πως αντέχεις να κοιμάσαι;

Ειν᾽ τα όνειρα σου όντως τόσο λαμπερά;

Μα δε σε οικτίρω αν φοβάσαι,

ήθελες κι έθεσες τον πήχη χαμηλά.

Κι ούτε θα κλάψω που λυπάσαι,

μόνος σου έκαψες, αργά,τα Ιδανικά...

Παιχνίδια.

Στέκεσαι κάτω απ'το φεγγάρι γεμάτη αυτοπεποίθηση

και μου γελάς
μ'αυτό το βλέμμα σου το αδίστακτο.

Πότε μου δεν κατάλαβα,

τι θέλεις από μένα;

Ποτέ σου δε κατάλαβες,
τι κάνω εγώ με σένα.


Και κανείς μας δε ξέρει ακριβώς,
τι θα πει να αγαπάς.


Μα μυρίζεις ευτυχία῾
και αυτό το άρωμα είναι τόσο εθιστικό...

Μοναξιά.

Όσα κι αν γράψω, δε θα είναι ποτέ αρκετά.

Κι όσα κι αν σου ψιθυρίσω, 

για να τα ξέρεις και να τα θυμάσαι μόνο εσύ,

πάλι θα με ξεχάσεις.

Γιατί οι άνθρωποι δεν αγαπούν ειλικρινά παρά μονάχα τον εαυτό τους.

Κι αν θέλω να σε πιστέψω,

δεν μ'αφήνω.

Δε μ᾽ άφήνει, η καρδία μου η μπαλωμένη...

βλέπεις, δεν αντέχει άλλα ραγίσματα.

half past five.

Τα λάθη μου,
ολόκληρη η ζωή μου.

Δε με γνωρίζεις πια.
Δε με γνωρίζω.

Και τι καθορίζω;
Το τίποτα.

Ολότελα ξένοι.
Εγώ κι ο καθρέφτης μου.

Κι αν κάτι μου μένει,
ο χρόνος ο κλέφτης μου.

Κουράστηκα.

Μονάχος στ'άδειο σπίτι.

Εγώ κι η μυρωδία σου μείναμε.

Εγώ και τα βρώμικα παιχνίδια σου.

Η φωνή σου στο μυαλό μου,

κουράστηκα.

Ίσως βιάστηκα,

να πω πως θα μου λείψεις.

Μα κουράστηκα.

Σ' αφήνω τώρα,
όπως μ' άφησες και ΄συ...

Insomnia

H μόνη γεύση που γνωρίζω είναι αυτή της μοναξιάς.

Γιατί ποτέ δε θα μπορέσω να κάνω τους άλλους να νιώσουν τη βροχή στο πρόσωπό μου.

Γιατί η σιωπή μου ποτέ δε θα ακουστεί σ΄εκείνους μουσική.

Γιατί δεν είμαι κύκλος΄μα σπείρα, που -προσανατολισμένη στο άπειρο- θα χαθώ, δίχως να γνωρίζω το πότε.

Πονώ στη σκέψη πως τη στιγμή που συνάντησα πρώτη φορά τον κόσμο τον αποχαιρέτησα.

Τρεμοπαίζω σα φλόγα στο φθινοπωρινό άνεμο.

Η μόνη γεύση που γνωρίζω αυτή των δακρύων, που -σιγά,σιγά- με σβήνουν...

Μόνο χαμόγελο, οι φορές που -βυθισμένη στο σκοτάδι- ονειρέυομαι με τρόπο τόσο αληθινό, που με χάνω...

Μόνη γαλήνη, αυτές οι λίγοστές στιγμές ανυπαρξίας, που με λυτρώνουν.

(Χρειάζομαι κάποιον, να με προσέχει όταν κοιμάμαι...)

Somewhere in Paris.

I've lost myself somewhere in Paris.

And now I am always dejected,
always arid,
isolated.

Oh,I lost my soul and mind
in avenue Verdian
and I know
I am not going to get them back.

So I am waiting now in the dark,
for the time to come,
when I will undo the done,
when I'll find a gypsy
to sell me a new
heart.

God is dead.

Κάθε βράδυ ερχόσουν και μου ψιθύριζες εντολές.

Και κάθε μέρα προσευχόμουν να μη ξανάρθεις.

Μα οι προσευχές μου δεν έπιαναν.

Κάθε βράδυ βίαζες την υπαρξή μου με τη δική σου

μείωνες το χώρο,τον αέρα,

το χρόνο μου.

"Φύγε" σου φώναζα μέχρι που η κραυγή μου έκανε το φεγγάρι να κρύβεται

και μαζί με το σκοτάδι έσβηνες και 'συ.

Δε μπορούσα.

Δε μπορούσα να ζήσω μια ζωή γεμάτη φόβο.

Δε μπορούσα τα δεσμά..και έτσι μπόρεσα.

Μπόρεσα Θεέ μου και σε σκότωσα.

Και τη μέρα που σε σκότωσα,

γνώρισα την ελευθερία.

Μέσα απ'τις στάχτες σου αναστήθηκα.

Ήπια απ'το αίμα σου

και φώναξα:"Γεννηθήτω το φως".

Και εγένετο φως.

Το τελευταίο σημείωμα.

Έζησα τη ζωή μου προσπαθώντας να κατευνάσω ό,τι αισθανόμουν μέσα μου δυνατό, να το κατευνάσω τόσο που να το νιώθω εντέλει πάνω απ' τις δυνάμεις μου.

Tώρα,

αργά πια , μου φαίνεται πως ό,τι με ξεχώρισε ποτέ από τα ζώα ή τον ηλίθιο, δεν ήταν παρά η τάση μου να αδράττω αυτό, που άλλοι ονόμασαν ζωή κι άλλοι αμαρτία.

Και όσο με λυπεί αυτή μου η διαπίστωση, τόσο με θυμώνει η δειλία που δε μ'αφήνει, ακόμη και τούτη τη στιγμή, να πετάξω από πάνω μου τη μάσκα που μου 'δωσαν να φοράω και να φωνάξω πως πάνω απ' όλα ήμουν άνθρωπος.Πάνω απ' όλα ήμουν γυναίκα...

in the end there's light.

Gone.
The ones who care for me.
It's either them or me.

Gone.

And in this life,
that goes so fast,
how can we not forget the past?

Give me your hand,
and we 'll be fine,
we 'll do our best,
walk side by side.

Give me your hand.

And do not worry,
this is our time,
our living story.

Χωρίς εκείνους που αγαπάς.

Χωρίς εκείνους που αγαπάς,
φύλλο που φύσηξε ο βοριάς.
Φύλλο που φύσηξε ο βοριάς
και αχυρένιο κάστρο.


Χωρίς εκείνους που αγαπάς,
ποιος ξέρει τώρα που θα πας;
Ποιος ξέρει τώρα που θα πας
κι αν θα γυρίσεις;


Χωρίς εκείνους που αγαπάς,
σαν δέντρο της φθινοπωριάς,
σαν άδειο περιβόλι.


Χωρίς εκείνους που αγαπάς
ποιος ξέρει ως που μπορείς να πας
και αν μπορείς να ζήσεις;


--------------------------------


Μα ίσως αλλάξει ο βοριάς,
ίσως αλλάξει ο βοριάς
και συ γυρίσεις.


Ίσως γυρίσει ο βοριάς
και συ σαν γλάστρα
της καλής γιαγιάς
δίπλα σε εκείνους που αγαπάς
ανθίσεις.

"Through all that I have painted it is clear to me that I need at least four more lives to realize what I still want to paint." Diego Rivera.

ΑΠΑΤΡΙΣ

Όλα αυτά τα χρόνια
αναζητούσα
μυρωδιά πατρίδας.


Σήμερα ξέρω.
Δε θα τη βρώ.
Όχι γιατί δε θα μπορούσα,
αλλά γιατί δεν έχει σημασία.

Δεν έχει σημασία από πού'
από πού ερχόμαστε.
Μονάχα πού πηγαίνουμε,
αυτό να σε νοιάζει.


Γιατί είμαστε όλοι επερχόμενοι,
σε μια απέραντη γη επαγγελίας.
Όλοι αδέρφια και όλοι
θύματα
ενός ανειρήνευτου πολέμου.


Του πολέμου της μοναξιάς
και των πυρηνικών δακρύων
της θλίψης...

next generation is already old

-You never smile to me my love,
how come?


-We've grown fat
and our flat
seems to have drown.
I liked you in your early days, when you could kiss me
until next age.
Now we have both
turned page
we never smile
we only age.
We've grown fat and
its fantastic
how a stomach can be so elastic.
We are just consumers
we do not think
we always need another drink.
Oh,we don't smile
oh,we've turned the page
we do not laugh
we only age.
And what if I'm thirty
my body looks eighty.
My television is old,
and in the air there's mold.
But we don't care
we don't care about air
we are the people
of the new age
we keep getting fatter 
and we never stop age.

Μετέωρη.

Λίγο πριν το τέλος.
Στέκομαι μόνη όπως πάντα-όπως πάντα,
γιατί κάποτε νόμιζα πως αγαπούσα
κι ύστερα σκέφτηκα πως, αφού δε ξέρω τι θα πει αγάπη,
ίσως και να μην αγαπούσα πραγματικά
και από τότε είμαι μόνη.
Και θέλω να ρωτήσω το Θεό,
αν είναι τέλειος, γιατί έπλασε τον άνθρωπο;
Μα δεν τολμώ.
Πώς να αναιρέσω πρώτα την ύπαρξή Του και τη δική μου
και έπειτα να πεθάνω ήσυχη;
Κάποιες φορές θέλω να πάψει το μυαλό να σαμποτάρει την ηρεμία της ψυχής μου.
Μα γνωρίζω πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο,
αφού πριν καιρό παραδέχτηκα πως είχε δίκιο όταν μου 'πε πως
συχνά ευτυχία σημαίνει άγνοια...

Lost.

I m lost in a sky so blue and in a sea so open,
the sky and the sea of you and our memories.


Honey, help me find myself again...
the very me that I lost in the very you.


Help me find myself again...


Toghether we can light the shadows and never feel the cold.
We share silence in a way the'll never share a word.
Oh,please don't let it vanish.

Honey,please,don't let me vanish...

No more masks to wear.

I am regulating my
moves.
I am regulating my
smile.
I am regulating my
love(to you).
I am regulating my-
self.

I am waiting for the day to come,
when I will throw all masks away.

I am waiting for the time,
when I will let you see the dark in my eyes
and you will love me for what I am.

Me regulating.
Me waiting...

Ανθρωποφάγοι.

Τι γυρεύεις εδώ;
Δε φοβάσαι;

Είναι επικίνδυνοι οι άνθρωποι,

σε κάνουν να ελπίζεις...μα είναι μονάχα γιατί ηδονίζονται να κλέβουν τα ονειρά σου.

Κρύψε καρδία μου την ψυχή σου.
Κράτα την.

Μη σου την πάρουνε πριν μάθεις να αγαπάς....

To give up.

He who never was anyones captive,
he is now like a bird
in a cage.

He is noiselessly dissappearing,
fading to become
one
with nothing.

He who used to be so free,
is now like a goldfish in a bowl,
with no memories,
no soul at all..

He made an agreement with him self
and he is now facing the consequences of his actions.

Ίσως.

Ίσως ζωή να είναι τούτη η γηραιά κυρία,
που καθισμένη στην πολυθρόνα της, καπνίζει
ένα ακόμα τελευταίο τσιγάρο...
Ίσως να είναι το γέλιο εκείνου που -χάνοντας- κέρδισε.
Ίσως να είναι η αγάπη σου για μένα.
Η΄ η βροχή
που ξεπλένει τα πατζούρια ενός ξενοδοχείου
στο πουθενά.


Να τα δίνεις όλα,
χωρίς να ζητάς...

Eternal Life.

"You should do something
for which people will remember
you" she said to me.
"Because we all are to live through others.
And if they forget about you,you will die forever."
She said to me; and now I am always trying...

Όνειρου θελήματα.

Προσπαθώ να αποφασίσω ποιο απ'όλα του κορμιού μου τα σημεία με πονά περισσότερο.
Δεν έχω χρόνο να τα γιατρέψω όλα.
Είναι τα μάτια, που αντίκρυσαν τη θλίψη του κενού και δάκρυσαν;
Είναι τα αυτιά μου, που άκουσαν τον ήχο που κάνουν οι παγωμένες σταγόνες της συνείδησης, καθώς γεμίζουν το πηγάδι της υπαρξής μου;
Είναι ο νούς που δε χωρά άλλα ερωτήματα και άφταστες έννοιες;
Η΄μήπως είναι η καρδιά μου που πονά, μόνο και μόνο επειδή ξέρει πως υπάρχει;
Αποφάσισα απλά και ανθρώπινα να παραδοθώ, να αφήσω τον κόσμο να με πάρει μαζί του
στο ταξίδι του στο χάος.

Ύστερα ξύπνησα.
Και παρά τον τόσο πόνο και την κούραση,
άφησα την πραγμάτωση του ονείρου για ένα αύριο.
Σήκωσα τον κόσμο στους ματωμένους ώμους μου και πορεύτηκα
χωρίς προορισμό.

Death is innate.

-How can you be so calm about death?
-How can you not?
-You almost sound ecstatic.
-For erosion is about to stop and
I am about to be freed once and forever..

Σκέψεις που μοιράστηκα μοναχά με το σκοτάδι..

Συχνά, το σκοτάδι χαϊδεύει τους ανθρώπους,
για να τους κλέβει μυστικά.
Και οι άνθρωποι ενδίδουν,
γιατί είναι τρυφερό το σκοτάδι,
δεν απαντά,δεν κρίνει' μα ακούει...

Και καθώς ψυθιρίζουν μόνοι οι άνθρωποι
στην αγκαλιά του,
σκέφτονται τους συντρόφους-κάθε είδους-που είχαν
(ή νομίζαν πως είχαν...) και
τις στιγμές που μοιράστηκαν
(ή δε μοιράστηκαν) μαζί τους.

Και γίνεται ξαφνικά ολοφάνερο,
πως φέυγει ,τελικά, πιο μόνος κανείς
απ'ότι έφτασε,
γιατί γνωρίζει τη μοναξία του.

Και τότε,καθώς συνειδητοποιεί ο άνθρωπος,
γίνεται απειλητικό το σκοτάδι'
καταπίνει τη ψυχή
μαζί με τις σκέψεις του...

Haemorrhage.

He decided to exist.

So he had to be consious,he had to be awake
and able to see,
hear and think.
But he had to see behind persons and things.
So he had to be blind.He had
to fight back.

He decided to never wake-up.

Daniel Spoerri said: "I start with an idea and allow my self to be inspired by the object.My art arises from itself."

(Λίγες ακόμα) Χαμένες ελπίδες.

Βάφονται κόκκινες οι νύχτες και στον αέρα μονάχα ένα πένθυμο τραγούδι.

Δεν υπάρχουν πια όνειρα,κανένα μέλλον...τους βάλαμε φωτιά και τα κάψαμε.

Και σε κανέναν δε θα επιτρέπεται τώρα ούτε να ελπίζει να ονειρευτεί όταν σβήνουν τα φώτα.
Ψάχνουν για ήρωες οι άνθρωποι...παντοτινά ιδανικά.

Μα κοιτούν σε λάθος μέρη.

Στις καρδιές μας αλλάζει, πρώτα, ο κόσμος.

Τί περιμένουμε άραγε;

Ποιούς βαρβάρους;

ενδοσκόπηση.

Μπροστά στον καθρέφτη.

Κοιτάζω εμένα.
Βλέπω εσένα,αυτόν...

Γίναμε όλοι ίδιοι,
κλείσαμε τα αυτία και ανοίξαμε τα στόματα.
Γέμισε ο αέρας απ' τα "θέλω" μας,εξαντλήθηκε.

Μα εμείς δεν τον έχουμε πια ανάγκη.
Θα βρούμε τώρα κάτι να τον αντικαταστήσουμε,όπως κάναμε άλλωστε, σιγά-σιγά, με όλα...

Γιατί με τύφλωσε ο ζήλος,
γιατί έκανα τρόπο ζωής ό,τι παλιότερα απεχθανόμουν.

"Είμαι ό,τι φαίνομαι".
Το "εγώ" μου, and nothing else matters...

Σκέφτομαι πως...




Άν κάτι δε μπόρεσε ο άνθρωπος να κατανοήσει, άν κάτι το(ν) δυσκόλευε ή τον τρόμαζε το ονόμασε "θεό".Τα εκ φύσεως ένστικτα και πάθη, τα ονόμασε αδυναμίες για να ακούγονται καλύτερα και, "αδυναμίες έχουν όλοι".
Άν κάτι έκανε λάθος, αν έχασε, ήταν κακότυχος.
Άν πέτυχε, ήταν ικανός.
Άν πόνεσε, "περασμένα, ξεχασμένα".
Άν χάρηκε, "και του χρόνου".
Άν πέθανε και ήταν "κακός", "χαζός","φτωχός","άσχημος"..."δεν βαριέσαι", "θεός συχωρέσ'τον" μα,
άν πέθανε και ήταν "καλός", "έξυπνος", "πλούσιος", "όμορφος"..."να ζήσουμε να τον θυμόμαστε".

Άν με πονάνε τώρα αυτές οι σκέψεις, είναι που γεννήθηκα άνθρωπος.

eyes open.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και άνοιξα το ράδιο.
Κάποιο σαχλό τραγουδάκι...
το έκλεισα.

Πλησίασα το παράθυρο και κοίταξα έξω.

Ποιός σου χάρισε, άνθρωπε, τον κόσμο;
Πώς παίρνεις τόσα,
ενώ δεν δίνεις τίποτα;

Τελικά, η ευτυχία έρχεται,
όταν τρως όσο χρειάζεται.

letter to the world's forgotten kid:

This is a scream for our world's forgotten kid.

They promised him stars but left him nothing, but scars.

They ate all his bread and they'll eat all his heart;

and all we will do is nothing,

but art.

Come on you world's forgotten kid,

I 'll give you bread and some milk to drink.

If you just ,please, save my soul,

if you give my guilt forgiveness.

Come on and hold my hand, my innocence's lost

and I need you tonight.

Please save my soul, forgive me.

Forgive...

Forgive us all,the awaken-sleepers of this world.

Oh,forgive,forgive,forgive...

..you world's forgotten little kid.

Miss "Whoever-you-are" .

"You know what's wrong with you,Miss Whoever-you-are? You're chicken, you've got no guts. You're afraid to stick out your chin and say, "Okay, life's a fact, people do fall in love, people do belong to each other, because that's the only chance anybody's got for real happiness." You call yourself a free spirit, a "wild thing," and you're terrified somebody's gonna stick you in a cage. Well baby, you're already in that cage. You built it yourself. And it's not bounded in the west by Tulip, Texas, or in the east by Somali-land. It's wherever you go. Because no matter where you run, you just end up running into yourself." Paul Varjak-Breakfast at Tiffany's 1961.

my trip to nowhere.

Ξύπνησα και σε είδα να κοιμάσαι δίπλα μου.
Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.
Πόσο καιρό σε ξέρω;
Ισως να μην είναι και τόσο πολύς, ίσως να είναι και μια αιωνιότητα...
Σε λίγο θα σε ξυπνήσω και θα σου ζητήσω να με ακολουθήσεις, να φύγουμε μαζί για το πουθενά και το παντού.
Θα μου χαμογελάσεις το ξέρω,θα διστάσεις-αυτό ειναι σίγουρο-μα θα δεχτείς,θα δεχτείς.
Κι όταν συμβεί αυτό, εγώ και σύ θα ορίζουμε τα όρια και θα 'μαστε πολύ μακριά για να μας φτάσει οποιοσδήποτε...εγώ και σύ θα ορίζουμε την αγάπη.

Venomous Thoughts.

Thoughts...
venomous to you,venomous to me.

In a world full of poison that's all they can be.

"Kι ήταν καράβια κομματιασμένα, βαρκούλες μισοσπασμένες, σκοινία, κατάρτια, φιγούρες, πανία, εικονίσματα, παδέλες, πίατα, λιβανιστήρια, πυξίδες, χρυσόξυλα"

οι σκέψεις μου...

Kiss*

Κiss:to touch somebody with your lips as a greeting or as a sign of love,affection,sexual desire.


"Do people in France kiss while meeting?"

"Go and kiss your dad,he's leaving tomorrow."

"They stood in the middle of nowhere kissing."


Kiss and tell, kiss somebody's arse, kiss somebody's ash, kiss something better, kiss something goodbye, kiss something away...kisso-gram...kiss of death, kiss of life...

eyes closed.

Έκλεισε τα μάτια και φαντάστηκε
έναν κόσμο καθαρό,
ανθρώπους με ψυχή μεγαλύτερη.
Έκλεισε τα μάτια και φαντάστηκε...
έναν κόσμο όμορφο,
γεμάτο από έργα και με λόγια λιγότερα.
Έναν ήλιο να λάμπει.

Χαμόγελα...

Λίγο μόνο.

Αγκαλιάζεις.
Αγκαλιάζεις αναμνήσεις.
Αγκαλιάζεις για να σβήσεις. 


Αναμνήσεις.


Αναμνήσεις.


Αναμνήσεις.



Λίγο χώρο, λίγο χρόνο, λίγο μόνο.
Μόνο λίγο να σε είχα...



Προσπαθούσες.
Προσπαθούσες να με πείσεις.
Προσπαθούσες να αγαπήσεις.



Αναμνήσεις.


Απαρνήσεις.


Απαρνήσεις.



Λίγο μόνο, λίγο χρόνο, λίγο χώρο.
Μόνο λίγο αν σε είχα...



Θα 'ταν όλα αλλιώτικα.